Maandag 1 augustus, Niakh Niakhal. Het is zwaar bewolkt en dat beloofd niet veel goeds voor vandaag.  Bovendien is er ook regen voorspeld.Dominique bakt wentelteefjes voor ons deze ochtend van stukjes stokbrood. Ze smaken heel goed! Pas tegen half elf zijn we klaar met ontbijten……..maar allez, het is vakantie! Meteen daarna komt de gids van vandaag, Lamine opdagen. Het is een mager rasta-mannetje met een slecht gebit. En niet veel later komt ons vervoer, een Mitshubishi Pajero 4×4. We rijden het dorp uit, via M'Bour en stoppen dan in het dorp Mbodiene. Hier  wonen veel katholieken en er is een zeer vreemde kerk gebouwd. De "ramen" bestaan hier namelijk uit ingemetselde glazen flessen en potten. De kerk van St. Benoxc3xaet is helemaal wit van de buitenkant en door gekleurde flessen te gebruiken is er een soort van heel primitief glas-in-lood effect gemaakt. We mogen ook even binnen kijken, er staan zeer simpele houten bankjes en er is een altaartje. De mannen zitten links, de vrouwen rechts, en het koor in het midden. Het koor is gemengd, de vrouwen voorop en de mannen daar achter. Helaas is er nu geen mis, maar op zondag wordt hier de mis nog opgeluisterd door deze koren en met tamtams!

We stoppen bij een visrokerij. In een soort lage ovens met rekken erop worden de vissen gerookt. 's Avonds wordt het vuur met takken aangemaakt, en de vissen worden op de roosters gelegd. In de ochtend zijn ze gerookt, en worden we gezouten en verder verwerkt. Veel van deze gerookte vissen vinden hun weg verder naar Benin, Ghana en Mali. De geur die hier hangt dringt penetrant je neusgaten in….

Dan rijden we de "brousse des baobabs" in, de wildernis van de baobab bomen. Er staan inderdaad zeer schitterende exemplaren tussen. Het is geen echt bos, maar een vlakte met her en der een baobab of een palmboom. Na een tijdje bereiken we een piepklein gehucht. Rondom wat ronde hutten met rieten dak scharrelen veel kinderen rond. De vrouwen zijn bezig met het stampen van de gierst, en met de was. Deze mensen zijn uitermate vriendelijk, we mogen zelfs in de hutten binnen komen en kijken. Hier zijn geen winkeltjes te bekennen, deze mensen leven van wat ze zelf verbouwen. Ze verzamelen droge takken en brengen deze met de paardenkar naar de stad om te ruilen tegen zakken rijst.

De volgende  stop is bij een gigantische heilige Baobab. Deze baobab is helemaal hol van binnen en door een piepkleine opening wringen we ons naar binnen. Vroeger werden heilige mannen, de griots in zo'n holle baobab begraven, maar sinds een tiental jaren heeft de regering hier een stokje voor gestoken. In de holte van de heilige baobab treffen we dan ook geen griotten-beenderen meer aan, maar enkel schreeuwende vleermuizen. Na een korte uitleg wurmen we ons dus weer naar buiten. Rondom de baobab zijn allemaal kleine stalletjes met handelswaar. Iedereen wil zaken doen, maar helaas voor hen kopen we hier niets. We hebben al zo veel houtsnijwerk mee naar huis te nemen en de max is bereikt.

In het dorp Joal gaan we lunchen. In een leuk tentje aan het water naast de mangroves, staan buiten allemaal rieten afdakjes met tafels en stoelen eronder. De bodem is van witte schelpen en ook de afdakjes zijn met slingers van grote schelpen versierd. Het bestellen levert wat frustaties op bij ons allen, want van de hele menukaart is nog geen 20 procent leverbaar. Dat heeft wederom te maken met het laagseizoen. Wat we krijgen smaakt gelukkig wel heel goed.

Dan lopen we de lange loopbrug over. Deze houten brug van meer dan 500 meter verbind het vaste land (Joal) met het vissersdorp Fadiouth op het eiland. Vanuit de verte heeft het wel wat weg van Venetixc3xab, ook veel water, bruggen en de kruizen van de katholieke kerken die er bovenuit steken. Het dorp is compleet bedekt met witte schelpen die als bodembedekking dienen, maar ook gebruikt worden als bouwmateriaal. Het dorp is voor 90% katholiek en voor 10% moslim, en dat zie je overal terug. Boven de deuren en ramen zie je vaak een kruis, en de mannen dragen kettingen met enorme kruizen. Net zo groot als sommige rappers dat hebben zie je hier oude mannetjes met diezelfde mega-kruizen. Er heerst een enorme rust op het eiland, en ook de winkeltjes staan niet aan je te trekken. Lamine is hier geboren en laat ons ook nog het piepkleine familie huisje met 2 kamertjes zien. Er is een grote(?) moskee, vele kleine moskee-tjes, een grote kerk, en overal kleine kapelletjes met grote blanke heiligenbeelden er in. Het is gewoon een heel schattig dorpje. De grote moskee, die iets buiten het dorp staat, is gebouwd met steun van de katholieke gemeenschap, een voorbeeld van tolerantie en multi cultureel samenleven.Er scharrelen overal grote dikke roze varkens rond en heel veel kleine schattige biggetjes. Een andere houten brug geeft toegang tot het "cimetixc3xa9re de coquillages", het kerkhof-eilandje. Een groot kruis bovenop een heuvel, enkele grote baobabs en graven, hxc3xa9xc3xa9l veel graven.  Een simpel wit kruis bovenop een bergje witte schelpen. Ook is er een kleiner moslimgedeelte, de mensen hier hebben enkel een bergje schelpen en een naamkaartje. Soms nog een maantje en een sikkel als decoratie. Het kerkhof ademt een hele bijzondere sfeer uit, en het is ook heel apart te noemen dat zowel katholieken als moslims op hetzelfde kerkhof begraven liggen zonder een scheidingsmuur. Hoezo tolerant?

's Avonds gaan we langousten (zeer grote kreeften) eten. We hebben ze vanochtend bij Aziz gekocht en ze zitten in een plastic zak in een emmer. Ze dienen levend gekookt te worden!  Eerst wassen in zoet water, en dan de pan in mikken. Gelukkig weet Dominique hoe je dat moet doen. Een grote langoust kost hier 1000 cfa, dus zo'n 1,5 euro. We nemen er 3 per man, de kinderen gaan liever voor een pizza. Na 10 minuten zijn de kreeften gekookt en doet Dominique ons voor hoe je zo'n apparaat ontleed. Eigenlijk eet je alleen de staart op, net een reuze garnaal. Best interessant om dit een keer te eten, en lekker was het ook. Er is een stroom storing, en we zitten zo'n 5 uur zonder stroom. Eten bij kaarslicht en led-lampjes die door het zonnepaneel zijn opgeladen brengen toch nog enig licht in de duisternis.

Zaterdag 30 juli, Niakh Niakhal. Lekker uitslapen, dat is wat we wel verdiend hebben! En dat doen we dus ook. Daarna kunnen we allemaal aanschuiven aan het uitgebreide ontbijt dat Dominique voor ons klaarmaakt. Er zijn eieren, brood met diverse soorten beleg (heel fijn na wekenlang jam!), er is joghurt en verse papaya. Voor de kinderen nog melk met chocopops, en chocomel. Het is werkelijk niet te geloven! We laten het ons goed smaken. Daarna even de site bijwerken. De wifi is hier heel goed, en we hebben tijd genoeg. Dus ook de kinderen komen behoorlijk aan hun trekken hier om contacten te onderhouden met hun vrienden thuis. Het is vandaag weer behoorlijk warm, maar er staat een frisse zeewind die verkoeling brengt. Na het middaguur lopen we over het strand naar het Cocobay resort. Een schaap wordt schoongewassen in de zee, met 2 man houden ze het beestje in toom. Bij de Cocobay is een openlucht-restaurantje, en daar bestellen we sandwiches. Het duurt een uur voor ze klaar zijn. Net naast het restaurant liggen twee pelikanen, op hun gemakje onder een grote parasol. Op een gegeven moment komen ze het restaurant ingewaggelt. De serveerster herkent dit moment, en ze loopt het strand op naar de douche. De kraan gaat open en dat is wat de pelikanen willen, ze willen een douche! We weten niet wat we zien! Na een tijdje waggelen ze weer onder het water vandaan en gaan zich eens flink uitschudden en daarna de veren weer ordenen. Heel apart!

De sandwiches arriveren, wij hebben gemarineerde kip besteld, de kinderen nemen hardgekookt ei met tomaat, sla en mayonaise. Een apart detail van de sandwiches hier, is dat ze ook nog warme frieten! in je broodje doen. Dat is zo in heel Senegal. We zijn er nu inmiddels aan gewend, maar de eerste keer stonden we toch echt heel raar te kijken. We mogen ook gebruik maken van het zwembad van Cocobay. Het zwembad is best groot, en er zijn heerlijke ligbedden onder rieten parasolletjes. Dat het water niet helemaal helder en ietwat groenig is nemen we maar voor lief. Er zijn immers weinig andere alternatieven. Na enkele uren lopen we weer terug naar de Baobab Belge.

's Avonds gaan we eten bij een lokaal restaurantje, "Chez Anna". We hebben amper besteld, of de electriciteit valt uit. Anna komt met kaarsjes op een schoteltje aanzetten. Het eten is in no-time klaar en het smaakt heerlijk. Je ziet alleen amper wat je nu eet. We eten met 1 hand, en met de andere hand beschermen we de kaarsjes tegen de felle windvlagen. Meerdere malen dooft de kaars en zie je niets meer. We willen nog een ijsje bestellen maar het ijs is op, er zijn enkel nog ananas schijven. Nou, laat het dessert maar zitten dan…..Door een pikdonker Niakh Niakhal lopen we terug naar de Baobab. Gelukkig heeft Dominique nog wat lampjes op zonne-energie voorhanden.

Vrijdag 29 juli, Niakh Niakhal. De oproep tot gebed schalt om 5.10 uur de pikdonkere nacht in. Omdat we maar zeer matig hebben geslapen waren we toch al wakker. Hup, het bed uit. Er zou om 5.30 een ontbijt klaar staan, en warempel, het staat er! Compleet met supervers brood en glaasjes jus. En zelfs cake-jes met jam er in. Die nemen we mee voor straks! Om klokslag 6 uur gaan we rijden, en wordt langzaam steeds lichter. De weg van Tambacounda naar Kaolack is zeer goed. Een strak stuk asfalt strekt zich voor ons uit. Dat is soms wel anders met de wegen. Hoe vaak hebben we al niet urenlang over zo'n stuk gatenkaas gehobbelt…..? Maar goed, voor we het weten zijn we al in Kaolack. Een grote viezige stad aan de rand van de zoutmeren. We houden hier een stop bij een benzinepomp om wat te drinken en even de benen te strekken. Dan is het nog maar 65 kilometer naar Niakh Niakhal. Rond het middaguur komen we aan bij ons vertrouwde adres; de Baobab Belge. Gastvrouw Dominique staat ons al op te wachten, een aller hartelijkste vrouw! Ook maken we kennis met An en Luc en hun 3 kinderen. Uit Belgixc3xab, en gelukkig spreken ze vlaams, lekker handig. We nemen afscheid van Talisse en Demba. Ze gaan meteen weer op pad, want ze willen vandaag nog helemaal terugrijden naar Abenxc3xa9. Da's eigenlijk onverantwoord, gezien de afstand, maar ook omdat Demba zich echt beroerd voelt en flink aan de racekak is. We laten de oase van rust en comfort eerst eens even over ons komen. Het is heerlijk om weer terug te zijn!

Aan het eind van de middag gaan we met de belgische familie op pad. Er komen 2 paardenkarren voor, en we hobbelen zo heel relaxed naar Mbour. Er gaat ook een gids mee, we gaan een tochtje maken naar de vismarkt, de artisanal, en door de stad. Zo langzaam voortschrijdend op de paardenkar kan je zo'n dorp echt goed in je opnemen. Door het gehobbel krijg je bovendien ook nog eens een gratis billen-massage.  Une massage de la derriere! Nou, da's ook mooi meegenomen. Na een half uurtje komen we aan bij het artisanal. Hier zien we hoe ze djembxc3xa9's maken en ander houtsnijwerk. Van klomp hout tot aan een mooie giraffe en ander fraais. Er is teakhout en het nog duurdere zwarte ebbenhout. Niet iedereen kan dat betalen. Dus hebben ze hier bedacht dat je ook gewoon hout zwart kunt maken met zwarte schoensmeer. Dan lijkt het ook net ebbenhout.Ook krijgen we nog een djembxc3xa9 optreden van enkele mannen hier in het artisanal en mogen we later zelf aan de slag. Het lukt voor geen meter natuurlijk,de behendigheid en het ritme van de mannen hier die zit niet in ons.

Dan gaan we naar de vismarkt. Eerst passeren we een aantal zeer grote zwaardvissen. Wat een joekels van vissen! Dan komen we via de markt op het strand. Wat een volk staat daar! Heel veel mensen, meest vrouwen, wachten op terugkeer van de vissersboten. Het is een drukte van belang. De vissersboten worden gelost, en de verse vis wordt direct verwerkt. De schubben van de vis worden er af gehaald met stalen "borstels", en verderop worden kleinere stukken vis vermalen in een molentje tot vispulp. Ook is er volop handel in vissen van diverse soorten en maten. Ook glibberige inktvis, zeeslakken, haaien, schelpen met inhoud. Naar het schijnt worden van de haaien alleen de vinnen ge-exporteerd naar China (haaienvinnensoep), en de rest ligt te rotten op het strand. De geur die hier hangt is met geen pen te beschrijven…….zeker geen Chanel no.5! We lopen naar de markt. Zeer smalle steegjes, overdekt door golfplaten. Maar de aanboden koopwaar is zeer divers. Het zijn allemaal kleine winkeltjes, hokje eigenlijk. Met lappen stof, kleding, en andere handel. Ook zeer veel kleermakers achter hun naaimachine, er wordt volop genaaid. Na nog een drankje genuttigd te hebben, gaan we met de paardenkar terug naar de Baobab Belge. 's Avonds bestellen we een pizza. Ze komen het -net als thuis- met een brommertje brengen. De pizza's smaken werelds, en gaan op tot de laatste kruimel. We gaan vroeg slapen, het was ook zo vroeg opstaan vanochtend…..

Donderdag 28 juli, Tambacounda. Na een erg goede nachtrust worden we uitgeslapen weer wakker. Eerst even naar buiten gluren, het is gelukkig droog en ik zie stukjes blauwe lucht. Dat is wel heel fijn! We hebben namelijk besloten dat we vandaag wat langer hier zullen blijven en pas in de namiddag verder te reizen richting Tambacounda. In het restaurant staat het ontbijt al klaar. Naast vers stokbrood krijgen we ook allemaal een plak eigengebakken cake. En er is jus-de-bissap, wat erg lekker is. Dit is een sap gemaakt van de felrode bloemen van de hibiscus. Die worden in kokend water gedaan, en je laat dat even trekken net als of je thee zet. Het water krijgt dan een donkerrode kleur, en de typische bissap smaak. Nog wat suiker erbij, en klaar is je drankje. Hier in het restaurant is dat natuurlijk al voor ons gedaan. We spotten weer diverse vogels, ze kwetteren in de bomen vlak voor het restaurant. We zien die mooie rood met zwarte vogels een aantal malen opnieuw. Nu hij is opgedroogd ziet hij er nog mooier uit! Ook is er een klein vogeltje met alle kleuren van de regenboog, in  glimmend rood, groen en blauw laat hij zich steeds maar heel eventjes bewonderen. We gaan lekker even zwemmen, het water is heerlijk. Je ziet dat dit een hotel is met buitenlands management. Hier wordt onderhoud gepleegd, het zwembad wordt goed bijgehouden, en in de tuin zien we mannen werken.  Dat is een heel ander verhaal met Senegalese accomodaties. Die worden er neergezet, en gaat er iets kapot dan is dat gewoon jammer. Aan repareren of onderhoud wordt veelal niet gedaan. Maar goed, we zijn hier in Le Bedik volop aan het genieten. De zon schijnt volop, dit is het weer wat we ook voor gisteren in gedachten hadden…………!

Michel en Lianne lopen naar de oevers van de Gambia rivier. Hier zijn jongens de was aan het doen. Ook zien we daar hele gave sprinkhanen. Groot, geel en rood gespikkelt. Ze vallen amper op in het hoge gras, maar als je even goed rondkijkt wemelt het er van. We lunchen bij le Bedik, en het smaakt weer werelds! De jongens nemen een coupe met ijs na! De zien een hele grote varaan langzaam voorbij sjokken. Zijn lange dunne tong glipt in- en uit zijn bek. Wat een prehistorische beesten zijn die varanen toch! We zagen ze vorig jaar in Maleisixc3xab ook al enkele malen. Dan is het tijd om te vertrekken uit Kedougou. We moeten ongeveer 236 kilometer rijden naar Tambacounda. In het Niokolo Koba national park zien we weer diverse dieren. Zo zien we 2 grote groepen apen, en 2 keer een paartje grote hoender-achtige vogels. Jammer genoeg stopt Demba niet, ook niet als we het hem vragen. We hadden heel graag wat foto's willen maken of gewoon de dieren observeren, maar hij begrijpt ons niet. Heel jammer! We sjezen dus met grote snelheid het park door…….Wat later zien we nog 2 platgereden wrattenzwijnen op het wegdek liggen. De stoffige zandweg is inmiddels verruild voor  een glad wegdek en niet veel later rijden we Tambacounda weer binnen. Eerst weten ze bij Hotel le Niji niets van een reservatie, maar het schijnt wel te kunnen. Wij krijgen een andere kamer. De toiletbril is ontzettend smerig, en als we daar wat van zeggen is er een hoop gebakkelei. Er zitten hele vreemde vlekken op, en hij ziet er niet uit. Ook het zwembad is niet schoongemaakt, en is zo troebel dat je de bodem niet kan zien. Er is geen pomp, of die is kapot of zo. Enfin, ik wil een upgrade naar airco maar dat willen ze niet. Als we later naar terugkomen van een wandeling staat de airco toch aan. Het is een raar zootje hier! Zo heel anders dan hotel le Bedik waar we vandaan komen. En toch betaal je ook hier de hoofdprijs, ruim 75 euro voor 2 hele matige "hokken". Weer komt het vergelijk met Azixc3xab terug. Als we daar 75 euro uit zouden geven slapen we als een koning in luxe suites met alles er op en er aan………Senegal is gewoon best duur voor wat je krijgt. De hele prijs/kwaliteit verhouding is ontzettend scheef. Maar goed, we slikken maar, het is immers maar voor 1 nachtje.

We gaan eten bij "Chez Francis", en we moeten ruim een uur wachten op een bordje friet met vis en kip. Net als we willen opstappen komt het vette eten eindelijk aanzetten. Bovendien is het vrij donker in het restaurant zodat je eigenlijk niet ziet wat je eet. Hmmmm, de zoveelste negatieve ervaring vandaag. Soms heb je van die dagen dat het niet echt meezit.

Woensdag 27 juli, Kedougou. Uitslapen, dat is wat de kinderen willen, en vandaag kan dat ook. Pas om 9 uur gaan we ontbijten. We krijgen allen een kopje nescafxc3xa9 want er is nog maar 1 theezakje voorhanden voor het hele campement. Dit lossen we op door 3 koppen thee voor de kinderen te maken uit 1 zakje. Zelf nemen we de nescafxc3xa9. Dan gaan we op ons gemak de spullen inpakken, want vandaag verkassen we naar Hotel Village Le Bedik. Al het houtsnijwerk reorganiseer ik door ze in een grote lap afrikaanse stof te draaien. Die lap stof wordt straks thuis vermaakt tot 2 tafelkleden. Enfin, alles in de rugzakken teruggestoken kunnen we afscheid nemen van de superaardige eigenaar van Campement le Nieriko. De rugzakken gaan los op de imperiaal, het is maar een klein stukje. Aangekomen bij Le Bedik is de kamer voor de kinderen al klaar. Er komt een zwarte lucht opzetten vanuit Guinxc3xa9e Conakry. We staan nog bij de receptie als de regen in alle hevigheid losbarst. Uiteindelijk zal deze bui nog uren aanhouden. Dat was niet de afspraak! We kwamen hier naar toe om lekker aan het heerlijke zwembad te liggen, een boekje te lezen, lekker te niksen. Als ook onze kamer klaar is lopen we door de stromende regen daar heen. Het is meteen ook een stuk frisser. Het is maar goed dat we redelijk vroeg van le Nieriko vertrokken anders hadden we echt een dik probleem gehad. De planning voor vandaag was, dat we naar een waterval zouden gaan. Dat was uren hobbelen over een slechte weg. We hadden al fotomateriaal gezien van deze waterval, de Dindefelo, en eerlijk gezegd leek het ons niet de moeite waard om daar nu zoveel tijd en energie in te steken. En zeer waarschijnlijk was het niet eens mogelijk geweest vanwege de heftige regenval. Vandaar dat we een dagje luxe ingelast hebben. Het zwembad is heel mooi hier, de kamers die in de weelderige tuin liggen zien er perfect uit. Er is airco, er zijn boxspring bedden, je hebt een warme douche, kortom het is genieten hier. De eigenaar Raymond is een libanees, en is een heel vriendelijk mannetje. We gaan lunchen in het restaurant van Le Bedik, we kunnen ook moeilijk anders met al die nattigheid. De regen loopt in dikke stralen van het rieten dak af. Het restaurant roept meteen herinneringen op aan the Last Frontier resort in Borneo vorig jaar. Het restaurant hier is open, het ligt wat hoger, en heeft een spectaculair uitzicht op de Gambia rivier. In de bomen rondom het restaurant zitten heel veel vogels. Ook zien we apen en eekhoorntjes. De vogels die we hier zien zijn vaak prachtig gekleurd, rood met zwart, felblauw en de groen met gele papagaaitjes, de perroquets. We gaan vogelspotten en weten een paar mooie beelden vast te leggen. Er komen ook nijlpaarden voor in de Gambia rivier, maar die laten zich wederom niet spotten. Het eten hier is erg lekker, we nemen visspiezen (brochettes de lotte), spaghetti met tomatensaus en kaas, en frietjes. De kwaliteit van dit hotel weerspiegelt zich in het niveau van het restaurant. Heel wat anders dan op de campementen. Na urenlange regen worden de straaltjes langzaam druppeltjes, en uiteindelijk wordt het dan toch nog droog! Een heel voorzichtigzonnetje breekt dan door, en het is meteen weer lekker. Ruben en Michel gaan nog even zwemmen. Er staat hier ook een pingpong tafel, en je kunt hier jeux-des-boules spelen. Kortom hier is meer te doen, en het is haast europees comfort wat je hier treft. Het hotel zit redelijk volgeboekt. ‘s Avonds eten we in het restaurant. Eerst een tonijnsalade, dan kip met friet, en mango na. Als we weer thuis zijn willen we het eerstkomende jaar echt geen mango’s meer zien! Het eten smaakt overigens zeer goed. De kip heeft zelfs behoorlijk wat vlees op de botten, wat lang niet altijd het geval is hier met die scharminkels van kippen die je in de dorpen ziet.

Dinsdag 26 juli, Kedougou. In alle vroegte wakker worden. De airco stond een beetje te koud, dus die hebben we maar afgezet. Na het eten vertrekken we meteen naar de markt. We gaan vandaag naar het volk van de Bedik en we moeten “kado’s” meenemen. We kopen 2 kilo kola-noten en 5 grote stukken zeep. De marktkoopman snijdt de stukken zeep in vele kleinere stukken zodat we elke familie iets kunnen geven. We rijden Kedougou uit, en al snel wordt het een zandweg. Wel een zeer brede zandweg, met rood zand. Omdat het gisteren geregend heeft, liggen er overal plassen. En die plassen zijn fel oranje gekleurd, het lijkt net oranje verfwater. Hxc3xa9xc3xa9l apart! Demba heeft op de radio zelfs een zender gevonden die ook europese muziek uitzend, en zo rijden we onder het genot van een coole beat vanEnrique Iglesias over de rode zandweg. Da’s pas echt genieten na al die heftige senegalese tamtam!

Na een tijdje stoppen we bij Campement Bedik, (chez Leontine). Hier gaan we straks lunchen, en we bestellen het eten alvast.Dan heeft Leontine genoeg tijd om het klaar te maken. We gaan een typisch Senegalees gerecht eten daar. Maar eerst rijden we naar het peul-dorp Ibel aan de voet van een berg. De kinderen en ook de volwassenen komen uit het dorpje naar onze auto gerent. We kiezen eenpaar jongens uit, die ons mogen begeleiden de berg op naar het bedik-dorp Iwol. De bedik is een volk dat zijn oorsprong heeft in Guinxc3xa9e Conakry en Mali. Ze zijn daar weg gevlucht en hebben hier boven op de berg, in de Pays Bassari een nieuw bestaan opgebouwd. Ze leven van de landbouw, en houden oude tradities in ere. Ze hebben hun eigen taaltje, dit is ook voor onze gids niet te volgen. Een soort Senegalees fries zeg maar. Om dit dorp te bereiken moeten we een berg beklimmen. Het pad bestaat uit rotsblokken van ongelijke afmetingen. Het gaat steeds omhoog, er zijn weinig vlakke gedeelten. Onder een boom houden we een stop, en als je je dan omdraait heb je een prachtig uitzicht over de andere bergen en heuvels in de omgeving. Alleen in dit gedeelte van Senegal zijn er bergen, de rest is zo plat als een dubbeltje. We zwoegen ons in de brandende zon naar boven, en daar ontvouwt het grote bedik-dorp zich aan onze voeten. De bedik leven in ronde lemen hutjes met strooien daken. Maar zo’n groot dorp hebben we nog niet gezien. Er komen direct vrouwen en kinderen met handelswaar op ons af. Veel vrouwen hebben een stokje door hun neus en enkelen lopen rond met ontblote borsten. Ze hebben een heel ander uiterlijk, wat typerend is voor deze stam. Ze zijn zonder uitzondering allemaal erg klein. We worden ontvangen door de chef-de-village Jean Baptiste. Hij zal ons door het dorp leiden en vertalen naar het frans. We geven de chef onze geschenken, hij zal die verder verdelen over de families. Vroeger waren kralen en spiegeltjes de reguliere ruilhandel in Afrika. Heden ten dage moet je met kola noten en stukken zeep voor de dag komen. It’s monkey business…..! We zien vrouwen in een grote kookpot roeren met een soort pap erin. De megagrote pot staat op een goed brandend houtvuur. Grote rookpluimen ontsnappen aan de pot. Er zijn heel veel kinderen, aan geboorte beperking doen ze hier waarschijnlijk niet…….

Ook lopen er veel schapen en geiten rond, en we zien een kudde koeien tussen de huizen staan. We zien een heilige kapokboom (fromager) in het dorp, en verder kijken we gewoon rustig rond. Het is allemaal erg primitief, hier geen schotels en cybercafxc3xa9′s. Maar kookpotten en gierst. Vooral de stokjes door de neus van de oudere vrouwen zijn op z’n minst heel indrukwekkend. Iedereen probeert nog zijn handeltje van zeer lelijke kralen kettingen en kleipotjes aan de man te brengen, zonder veel succes. Het is gewoon niet mooi genoeg. Ook zitten ze allemaal te bedelen om een “kado” of om een stuk zeep. Nadat we heel het dorp en zijn inwoners op de foto hebben gezet is het tijd om weer af te dalen, naar Ibel. Je moet goed uitkijken waar je je voeten neerzet tussen al die rotsen en grote stenen. Onder de boom wacht Demba ons op, hij is niet mee naar boven gegaan, hij vindt het te vermoeiend. We rijden naar het campement en Leontine heeft het eten al klaar. We eten “Yassa poulet”, een kipschotel met wat groente, limoen en rijst. Het smaakt verrassend lekker. Rondom het restaurant scharrelt een groot rose met zwart varken. Het laaste stukje van de zandweg leggen we ook zonder problemen af, ook zonder 4×4 kan je hier makkelijk rijden. Terug in ons eigen campement hebben we allemaal wel een douche verdient. Het maakt niets uit dat er hier alleen maar koud water is, als je maar schoon wordt.

‘s Avonds eten we rijst met een ragout van rundvlees met stukjes aardappel. Het vlees is veel te vet, maar de saus is wel lekker. We krijgen een schaaltje met mango’s in sap als dessert.Wat hebben we vandaag toch veel gezien en meegemaakt, het was een interessante dag!

Maandag 25 juli, Kedougou. “Allah-al-akbar! Allah-al-akbar!” schalt er heel vroeg in de ochtend uit de minaret een eindje verderop. Het is nog hartstikke donker buiten, moeten die mensen nu al gaan bidden dan? Wij draaien ons in elk geval nog maar eens een keertje om. Om 7 uur is er ontbijt, met overjarige croissants en -gelukkig- vers stokbrood. Ook is er een glas verse jus d’orange. De bomen bij ons huisje hangen vol met ongekeerde vleermuizen. Daarna vertrekken we dieper het zuidoosten in, het zijn 236 lange kilometers naar Kedougou. Het eerste stuk is de weg redelijk goed, en kunnen we opschieten. Net voorbij Wassadou begint het nationale park Niokolo Koba. De verharde weg voert er midden doorheen. De wildlife campementen liggen dieper het park in, maar wij spotten ook wat wild onderweg. Eerst zien we een platgereden stokstaartje (soort klein half-aapje met gestreepte lange staart) Verderop staat een kudde wrattenzwijnen te wroeten in de berm, zien we apen, enxa0iets laterxa0ook nog een grote varaan langzaam de weg over steken. Het is toch een flinke score wild voor een autoritje. De weg wordt na de post Niokolo een breed hard zandpad. Ze zijn hier warempel aan de weg aan het werken, zo te zien komt hier ook asfalt op termijn. Nog een laatste lastige corrupte politie controle, en dan zijn we ineens in Kedougou. De weg houdt hier op, je bent hier dan ook bijna aan de grens met Guinxe9e Conakry en ook Mali ligt binnen handbereik. We hebben de 236 kilometer in een kleine 3 uur afgelegd.

Het campement Nieriko ligt aan het einde van een zandpad, en de ontvangst is vriendelijk. We bekijken de huisjes en die zien er meer dan prima uit. Bovendien is er airco en wifi. We gaan wat eten (spaghetti) en daarna willen we gaan zwemmen bij een ander hotel. Helaas is dat niet mogelijk voor niet-gasten. We krijgen een rondleiding door de libanese eigenaar, en we besluitenxa0 om hier de laatste nacht in Kedougou te verblijven en lekker luxe af te sluiten. We komen langs een markt. Altijd interessant die bedrijvigheid. We krijgen hier van Talisse nog wat zakjes gedroogde hibiscus bloemen om mee naar huis te nemen. Kunnen we daar lekker thuis bissap van maken. Een leuk idee! De rest van de middag blijven we op campement Nieriko.xa0 Lekker wat lezen en internetten. Rond het vallen van de avond breekt een enorm onweer los. Ook steekt er een storm op, het is ineens echt heftig weer. Uiteindelijk wordt het droger en kunnen we gaan eten. Gebakken aardappeltjes met kip.

Zondag 24 juli, Tambacounda. Met een lange reisdag voor de boeg staan we weer bijtijds op. Het ontbijt staat al klaar. Ook vandaag kan je weer kiezen tussen jam of jam op je stokbroodje. Als we de spullen op de auto aan het laden zijn, zien de een paar kleine apen in de bomen heen en weer slingeren. Ze zijn nieuwsgierig, en kijken naar ons tussen de bladeren door. Gisteren was het hie 35 graden, en die temperatuur gaan we vandaag ook minimaal weer halen. We hebben een lange rit voor de boeg, zo’n 260 kilometer naar het oosten. Voordag we Kolda goed en wel verlaten hebben, zijn we al drie keer aangehouden door de politie. Papieren controle en andere flauwekul. Van het wegdek wordt je ook al niet vrolijk, het ene gat is nog groter dan het andere. Daardoor slingeren we heen en weer over de weg, als ware het een soort van reuze slalom. Demba maakt zijn kwaliteiten als chauffeur zeker waar, en vandaag hebben we niet een maalxa0een lekke band. Onderweg zien we echt heel veel van die kleine dorpjes (gehuchtjes) van niks, met van die ronde afrikaanse hutjes met rieten daken. Heel erg pittoresk zien ze er uit, maar het leven in zo’n dorpje is vast heel zwaar. Water halen uit een put, en een minimum aan comfort om je heen. Ook zien we onderweg echt honderden zoniet duizenden termieten heuvels. Vaak staan die in de schadum van bomen, maar soms ook in de brandende zon. Het zijn indrukwekkende bouwwerken, niet te geloven dat kleine miertjes dit voor elkaar kunnen krijgen. We passeren de Gambia rivier, die hier een heel stuk smaller is dan in Banjul! Er doen vrouwen de was in de rivier. We gaan lopend over de brug en kopen nog een tros banaantjes. Er zijn in deze omgeving namelijk heel wat bananen plantages.

Maar op het einde ligt er een nieuwe weg, en zoeven we over vlak asfalt de stad Tambacounda binnen. Zo te zien een echte stad, met de bijbehorende bedrijvigheid. Winkeltjes, een ziekenhuis, heel veel apotheken, en ook hier weer veel geiten en schapen op- en naast de weg. We hebben een reservering bij Auberge Ninki Nankaxa0dus dat is de eerste stop. We zien een heel aardig binnenplaatsje, en er hangen wat mannen op stoelen. Dan komt de eigenaresse, en ze zegt van niets te weten. Ze begint meteen een hoop stampij te maken. We moeten meer gaan betalen, en de kamers staan ons ook niet echt aan. Enfin, het is een heel gedoe en het voelt niet goed. Ze is gewoon heel onvriendelijk en brutaal. Wegwezen dus, hier gaan we echt niet blijven!xa0We kijken in de Lonely Planet en de Trotter voor alternatieven in Tambacounda. Als snel komen we uit op Hotel le Niji. Dit is een groot complex dat bestaat uit 3 hotels in 1, in diverse categoriexebn. We laten ons wat kamers tonen,xa0 en de tuinkamers in het bijgebouw lijken ons de beste keuze. Ze zijn hier echt superaardig, een hele verademing na het incident van zonet. Er is free wifi, en een zwembad! Eerst gaan we wat eten in het restaurant, een lichte lunch. Daarna gaan we zwemmen. Er ligt een opblaasbootje in het zwembad en Ruben vermaakt zich volop. Het water is troebel, en er drijven veel insecten in het water. “Mond dichthouden, en absoluut geen water inslikken”, zeggen we tegen de kinderen. Waarschijnlijk is de pomp kapot, en is er op z’n afrikaans geen actie ondernomen dus. In de modernexa0supermarkt tegenover het hotel kopen we een zakje chips en ijsjes. We lopen een rondje door de stad op zoek naar een pizzatent die onvindbaar blijkt te zijn. Iedereen stuurt je een andere kant op. Dus eten we alleen in een leeg restaurant van Hotel le Niji.xa0 Als we terug komen in ons huisje wacht ons een onaangename verrassing. In onze badkamer heeft zojuist een heuse explosie plaats gevonden van mieren. Zexa0krioelen tussen de gebroken tegels op de vloer door, en het zijn er veel, hxe9xe9xe9xe9l veel. Ze rukken ook al op in de richting van ons bed. Ik roep een mannetje bij de receptie en we krijgen meteen een andere kamer. Hij schaamt zich rot! In onze nieuwe kamer trekt de wc niet door en boven ons bed hangt heel elegant een vuurrood peertje. Wat moeten we daar nu weer van denken………